Nadat iedereen ook de overtocht van de parkeerplaats naar het sportpark heelhuids heeft volbracht, voorspelt de voorbespreking niet veel goeds. Althans: voor de liefhebbers van balbezit. Inzakken, opvangen en diep spelen is het devies. Mede ingegeven door het grote contrast tussen de 10-0 overwinning en 2-10 nederlaag van de voorgaande twee speelrondes. Nadat plaatselijke trots Pukkie gebruik maakt van zijn ’thuiswedstrijd’, door in tenue de wijk te doorkruisen om de wederhelft van zijn rechterschoen af te halen, starten we de wedstrijd in een verkapte 4-5-1 formatie.
In grote lijnen pakt de tactiek goed uit. Op de vierkante meter blijken de Lewenborgers ons alsnog de baas. De befaamde nummer 99 die daarbovenop ook als enige een (bij)naam op zijn shirt draagt, weet zich door een kluwen aan stramme ledematen een weg te banen. Als ik het goed heb waargenomen verdween de bal via doelman Jan binnenkantje hak in het doel. De 2-0 (weergaloze voorzet en dito kopbal) laat niet lang op zich wachten. Wij stellen daar een paar seconden balbezit tegenover, totdat Wander randje 16 nogal hardhandig gevloerd wordt. De scheidsrechter wijst gedecideerd naar de stip.
Nu zou ik graag uitweiden over hoe er bij ons een getouwtrek tussen penaltynemers ontstaat, maar zover zal het helaas niet komen. Als donderdag bij heldere hemel zet de grensrechter (die in de 2e helft als aanvoerder binnen de lijnen zal verschijnen) het hem op een schreeuwen. Tot zover de assisterende rol. Het geschreeuw werkt aanstekelijk. Ook de rest van het team, dat tot dit moment vooral uitblinkt in oogstrelend voetbal, uit haar ontevredenheid in woord en gebaar. De clubscheidsrechter wordt ontboden bij de grens, waar het geschreeuw omslaat in een gedegen onderbouwing van het feit dat de overtreding (aan de andere kant van het veld en niet op de laatste lijn waar de grensrechter zou moeten staan) toch echt buiten het strafschopgebied plaatsvond. De daaropvolgende vrije bal van Pukkie eindigt op de lat en blijft het 2-0.
Helaas blijkt dit het kantelpunt in de wedstrijd. Niet in sportieve maar fatsoenlijke zin. Ook al kopte TJ enkele minuten later op onnavolgbare wijze de 2-1 binnen. Het onrechtvaardigheidsgevoel dat de onterecht teruggedraaide penalty bij (je leest het goed) bij Lewenborg teweeg heeft gebracht valt niet meer weg te poetsen. Ook niet met een 3-1 en 4-1 voorsprong. Met name Wander zijn ledematen moeten het ontgelden op de spaarzame momenten dat we er voetballend enigszins uitkomen. Toegegeven: de centrale verdediger spelend met nummer 10 kondigt eerst netjes aan dat hij Wander zal gaan schoppen, maar dat maakt het niet minder hinderlijk. Als de scheidsrechter dan toch maar ingrijpt met een gele kaart, krijgt de beste leidsman een indrukwekkende serie verwensingen naar zijn hoofd. Maar een rode kaart blijft (om wat voor reden dan ook) uit.
Nadat een bekertje ranja de gemoederen enigszins heeft bedaard en Koert een sterk staaltje zelfreflectie moet bekopen met de reactie ‘jij dacht helemaal niks’ wagen we ons aan de 2e helft. Helaas blijkt de tactiek niet bestand tegen 90 minuten vollgasfussbal aan Ring Oost en dus loopt de score op naar 7-2. Met eervolle vermelding van de kopgoal van Dennis uit de hoekschop van Wim. Terwijl het geschreeuw uit de eerste helft nog nagalmt, zie ik de scheidsrechter met zijn dochtertje het sportpark aflopen. Laten we hopen dat ze er niet al te veel van mee heeft kregen, nummer 10.
Hartelijke groet,
Lars Wendel
