Nederland kent veel beroemde Wims. Wim Kieft, die op het EK van ’88 een kopbal zo draaiend in het doel kreeg dat de bal zelf ook niet wist hoe. Wim Hof, de dorpsidioot die het voor elkaar kreeg dat half Nederland vrijwillig in een ijsbad stapt. En dan is er onze Wim. Een beetje van allebei. Maar daarover later meer.
Maandag stonden we nog met zestien man op papier. Een luxe die we bij OZW zelden kennen, en meteen een puzzel, want we willen iedereen dit seizoen evenveel speeltijd geven. Zorgen voor niks. Op zondag bleven er dertien over, het jaarlijks terugkerende wonder van de verdwijnende aanmelding. Gelukkig stond Sander uit het tweede weer klaar om achterin bij te springen. En niet zomaar bijspringen: hij speelde een puike wedstrijd en hield achterin de deur dicht.
De eerste tien minuten waren om snel te vergeten. Slordig, de bal leek vooral bij de tegenstander te willen zijn. Daarna pakten we de controle en kwamen de kansen. Arjan ging er knap vandoor, speelde de keeper netjes voorbij en legde af op Mo, die alleen nog maar hoefde in te schieten. Dat deed hij ook. 1-0. Even later kreeg Arjan de kans op de 2-0. Hij deed veel goed, maar de keeper van Groninger Boys pakte de bal en ging er voor de zekerheid letterlijk op zitten. Ook een manier om hem tegen te houden.
En toen, na dertig minuten goed voetbal: balverlies op het middenveld, een speler van Groninger Boys kijkt op en schiet van ver over Marnix heen. 1-1. Een prachtige goal, dat moeten we eerlijk toegeven, hoe zuur ook. Richting rust verloren we de grip weer. We werden slordig in balbezit en Groninger Boys rook kansen. Het rustsignaal kwam als geroepen.
In de rust probeerden we de negativiteit om te buigen naar positiviteit. Kin omhoog, borst vooruit, schouderklopjes. We kwamen vol goede moed het veld weer op. De tegenstander had alleen geen zin om mee te doen aan onze positiviteit.
Na rust maakte TJ wel zijn rentree. Na een operatie aan zijn knie kon hij weer minuten maken, en dat was mooi om te zien. Welkom terug, TJ.
Verder was de tweede helft vooral van Groninger Boys. Dat lag voor een groot deel aan onszelf: veel balverlies, en van de opbouw waar we dit seizoen zo trots op zijn, was weinig over. Maar eerlijk is eerlijk, de tegenstander was ook gewoon goed. Groninger Boys kreeg een paar goede kansen om op voorsprong te komen, maar een goed keepende Marnix hield de stand gelijk.
Ook onze fitheid bleek dit keer vooral iets op papier, al spreek ik misschien alleen voor mezelf. Het hoofd wilde wel, maar de benen hadden zich al laten wisselen. Waarom het zo zwaar was? De laatste tijd iets te weinig getraind, vrees ik. Iets met prioriteiten in het leven. Een paar ademhalingsoefeningen van Wim Hof hadden in elk geval geen kwaad gekund.
Tien minuten voor tijd kregen we in de omschakeling weer wat grip. Hielden de bal wat meer vast. En toen kwam Wim. Dertig meter van het doel, geen medespeler die erom vroeg, geen enkele reden om te schieten. Je denkt nog: waarom, Wim? Maar Wim denkt niet, Wim schiet. Vol op de wreef. De bal leek over te gaan, daalde op het laatste moment en verdween onder de lat door in de kruising. 2-1. Een bal met de onvoorspelbare baan van Kieft en de koelbloedigheid van Hof. Wim heeft elk seizoen wel zo’n fratsje in de benen. Wat een goal.
De laatste tien minuten waren alles tegenhouden. Koppen, blokken, wegwerken, en waar het niet meer lukte, hielp de mazzel een handje. We bleven overeind.
En weer gewonnen. Daarmee staan we dit seizoen nog altijd op honderd procent. Eerlijk gezegd was deze niet helemaal verdiend, maar de punten zijn er niet minder heerlijk om. De komende wedstrijd moet het echt weer beter, dat weet iedereen. Maar voor nu zit ik dit verslag met een glimlach te typen. Dankzij Wim. Onze Wim.
Uw middenvelder, die woensdag gewoon weer op de training staat