De voorbereiding was des OZW’s. Ballen waren tot diep in de nacht nog zoek, de beoogde ‘kantinesjaak’ bleek het ineens druk te hebben met een verhuizing, zijn vriendin kon tot teleurstelling van enkele teamgenoten ook niet invallen en de bidons zijn nog steeds niet boven water. De voorheen verantwoordelijke verklaarde desgevraagd: “Ik ben al twee maanden geblesseerd dat moet je mij niet vragen”. Wanorde, desorganisatie, vergeetachtigheid dan wel desinteresse u maakt er maar wat van.
De 14 matadoren die wel de moeite hadden genomen aan de voetbalmeet te verschijnen wisten zich gesterkt door Hedzer, die na een oorwassing eerder dit weekend toe was aan iets opbeurends, en Wouter. En de rest? Tsja. De bezoekers hadden zo maar een bus met publiek kunnen vullen. Succes doet wat met je. Maar het contrast was (veel te) groot.
Toen de bekwaam leidende scheids van dienst het startsignaal blies tekende zich in no time het onheil af. Weinig daadkracht en eigenaarschap, te weinig beweging, fouten in de passing en eerlijk is eerlijk een sterke en dynamische tegenstrever. Binnen een kwartier was het 3-0 voor de bezoekers. En daar leken ze geen genoegen mee te nemen.
Hedzer ging net als vorig jaar tegen HFC een paar minuten voor rust thee regelen en hoorde vervolgens in de kantine tot zijn stomme verbazing dat het inmiddels 5-0 stond omdat we net als die bewuste wedstrijd nog twee doelpunten binnen een paar minuten om de oren kregen. Laten we het een leermoment noemen. Kan iemand anders volgende wedstrijd de thee doen? Misschien Marco maar niet want die had het theewater voor de wedstrijd al op 80 % gezet waardoor slechts door een alerte medespeler de kantine nog steeds staat waar hij staat.
De rust, nou ja rust. Ondanks de forse achterstand werd druk gedebatteerd over de tactiek voor de tweede helft. Het Lagerhuis was er niets bij. Consensus werd bereikt over ‘de lange bal’ en micro-doelen werden uitgefluisterd (omdat de deur van de kleedkamer nog openstond). Scoren dat was het credo. En warempel het gebeurde ook nog.
Een herboren OZW kwam goed uit de startblokken met dreiging van Wander en TJ en een goede goal van David was het logische gevolg van alle tactische bespiegelingen in ‘het kwartier van bezinning’. En als vlak daarna een tweede goal was gemaakt had het zo maar heel anders kunnen lopen maar zo ging het dus niet. De groen-witten met een grote voorliefde voor Nederlandstalige muziek gaven onder leiding van hun meester strateeg (El) Nino nog even gas en ondanks puik keeperswerk van Tebbens vlogen de ballen er soms knullig maar soms ook magistraal in.
Het mooiste moment brak vlak voor tijd aan toen onze jarige spits van dienst, hij stond zelfs op het grote scorebord bij de FC later die middag, nee niet als doelpuntenmaker maar dus als jarige, een kadootje kreeg in de vorm van een penalty. Hij pakte het gretig uit en dat maakte dat we de laatste vier wedstrijden maar mooi twee keer per duel hebben gescoord.
Als je niet durft te verliezen moet je niet gaan voetballen. En misschien is de ene week met 10-0 winnen en de week daarop met 10-2 verliezen wel leuker dan twee wedstrijden 0-0 spelen. Hoe keeper Tebbens hier over denkt weet ik niet maar je pakt in ieder geval ook een puntje meer voor op de ranglijst.
Op het moment van schrijven appt Lars in de team-app dat FC Groningen het Langeballenplan gisteren wat beter uitvoerde dan wij. Maar zij begonnen daar gelijk mee en het zou zo maar kunnen dat ze wat meer drive en loopvermogen hebben. Aanstaande zondag uit naar de koploper, FC Lewenborg. Dick Lukkien kun je even helpen?
De vlaggenist van dienst