Zelf kwam ik iets later op het keurige sportcomplex in Vries en liep al in m’n geliefde OZW-outfitje in vol ornaat de kleedkamer binnen. De sfeer leek goed, ik gaf iedereen een high five, er werden wat flauwe grappen gemaakt en Arjan Nieuw-Beerta nam de leiderstaak op zich en vond dat we trots konden zijn op onze creativiteit en zoektocht naar spelers en dat het ons weer gelukt is om aan te kunnen treden tegen de VAKO-boys.
We stonden onderaan en nu op een na laatste, dus we hadden niet echt wat te verliezen. VAKO stond ergens middenmoot, dus ja, waar speelden we eigenlijk om.
Het sportcomplex zag er overzichtelijk uit; een hoofdveld dat omgeploegd was, een klein veldje voor de f-jes en daarachter nog een veld. Daar zullen we wel gaan voetballen, dacht ik en begon daar al wat op en neer te lopen om een beetje warm te worden. Toen bleek dat dit maar een fractie van het complex was, want we moesten achter dat veld door een poortje, straat over, weer door een poortje, langs bomen, nog een trainingsveld, weer bomen en daar helemaal achteraan was ons veld. Warmlopen was niet meer nodig door deze zoektocht naar het juiste veld.
De opstelling maakte Arjan bekend en door te kort aan spitsen mochten Maarten en ik in de spits beginnen.
Gelijk na de aftrap ging het erg lekker. We speelden een paar keer naar elkaar, combineerden een beetje en ik liep breed als spits en kreeg de bal aan de zijkant van het veld en zag aan de andere kant Chris vrijstaan. De bal schoot ik vrij strak voor en hij liep er perfect tegenaan. De bal vloog over de keeper en die kon gaan vissen. 1-0 en dat binnen 30 seconden!
Wat een voorbode, dit wordt een fantastische pot, dacht ik. Twee minuten later maakte een oude rot van VAKO een goede loopactie langs een paar verdedigers van ons en schoot hem hard en strak in de hoek, Tebbens was kansloos, 1-1. We stonden weer met beide benen op de grond, terug bij af.
De rest van de eerste helft was niet super spannend, vooral veel slechte passes en matige aannames, waaronder ik. Paar kansjes, maar het bleef 1-1. VAKO wel iets sterker naar mijn idee.
De scheids floot voor het rustsignaal en mijn eerste gedachte was, moet ik dat hele eind weer terug voor een bakkie thee in die kleedkamer aan de andere kant van het dorp. Gelukkig besloten we op het veld te blijven, dat scheelde behoorlijk wat vuile meters. Na wat tactische besprekingen, een nieuwe opstelling door de wissels die erin mochten, en na een stuk of twintig muggen dood te hebben geslagen, gingen we verder.
We begonnen de tweede helft waar we de eerste helft mee eindigden, wat matig voetbal, maar gaandeweg ging het beter en vonden we elkaar meer. Zelf stond ik de tweede helft op het middenveld, met Alfons en Ad, die beiden een goede wedstrijd speelden, waardoor ik ook wat minder slecht ging voetballen.
Halverwege de tweede helft mocht Arjan Heugens een corner nemen. Zelf had ik er een goed gevoel bij en ik had het idee dat ik zou gaan scoren (net zoals de vorige twee wedstrijden). Arjan trapte de bal op een technisch mooie manier richting de tweede paal waar ik naar toeliep, in gedachten zag ik de bal al van mijn hoofd in de goal gaan en stond ik te juichen door mijn derde goal in drie wedstrijden, maar een split second voor ik dat kon doen, kwam onze boomlange buitenspeler voor me en sprong hoog op en knikte hem strak in de hoek, doelpunt! 2-1. Het was Sam, zoon van Michiel. Prachtige goal en ik was (bijna) net zo blij als dat ik hem zelf zou scoren.
De rest van de wedstrijd kregen we nog wat kansen, maar probeerden we te veel van afstand te schieten en te scoren, wat helaas niet lukte. Na 45 minuten dacht ik dat het erop zat, maar de scheids had er lol in en ging nog een tijd door. Met strakke hamstrings tegen kramp aan vroeg ik of we pas gingen stoppen als VAKO de 2-2 maakte. Hij lachte en zei; Ja, dat klopt, of als jullie er nog 1 maken. Beide scenario’s duurden te lang en de scheids had wel zin in de derde helft. Na grofweg een uur voetballen in de tweede helft, floot de scheids af. Weer een winst voor ons, voelde heerlijk en gezien de tweede helft terecht. Een lekkere cooling down naar de kleedkamers door het grote sportcomplex en mooi drie punten in de tas mee naar Westend.
Het was me weer een waar genoegen en dan voelt die spierpijn de volgende dag best lekker.
Leve OZW en graag meer van dit soort lenteavonden,
Rik