Vol frisse moed verzamelden de oude meesters zich op het sportcomplex. Met een mager gevulde ziekenboeg (Steve, Mark, ondergetekende en Mario) en twee thuisspelende teams kan het niet anders dan een feest worden. De tegenstander van vandaag: Italian Boys. De koploper in de competitie. Kunnen we tegenstand bieden? In de warming-up voelt Gerrie aan zijn kuit. Shit, dat wordt niks. Gelukkig hebben we nog wat spelers op de bank en zelfs Sander kan worden uitgeleend aan het 3e.
We beginnen de wedstrijd redelijk. Roode was in vorm, Henk zorgde voor de coaching en Emiliano zat er kort op. Na een dieptepass in kansrijke positie knapte er iets bij Roode. Nu gaat er mentaal wel eens vaker wat mis, maar dit keer was het de hamstring. In de daaropvolgende counter was het direct raak voor de Italian Boys. 0-1 en een wissel. Een paar minuten daarna volgde de 0-2 door een snelle combinatie door het centrum en een schot — met stuit — van afstand. Vlak voor rust wederom een mooie aanval door het centrum: 0-3. Grotere zorgen waren er echter om onze Argentijnse vriend, die tijdens de aanval een trap op zijn been te verwerken kreeg. Shit, weer een uitvaller. Zelf lopen lukte niet meer, en daarom werd Emiliano door twee geblesseerde spelers richting hartpatiënt Mario gebracht, terwijl we de van een herseninfarct herstellende Herman passeerden. Pedro gaf de vlag aan Beuvink en nam zijn plek over. Vlak voor rust deden we wat terug: een handbal leidde tot een penalty en de 1-3. Mr. Blue, die een fantastische wedstrijd speelde (dat mag gezegd worden), joeg de bal hoog in het doel. Een minuut voor rust sloeg het noodlot opnieuw toe: Jasper naar de grond. Beuvink als invaller, Gerrie gepromoveerd tot vlaggenist. Dat hij tien meter aan de verkeerde kant van de lijn stond, deerde niet. Iemand moet het doen.
De tweede helft begon slecht met direct de 1-4. We kregen nog een aantal goede kansen, maar de keeper van de tegenpartij was op de afspraak. Daarna volgde de volgende tegenslag: Dennis ging naar de grond nadat hij een beuk kreeg van de controlerende middenvelder. Volgende wissel… maar die hadden we niet meer. We moesten verder met tien man, totdat Maarten vanuit het 3e werd gecharterd. Het werd 1-6.
Na afloop belden we de doktersdienst en reed ik met Dennis naar het ziekenhuis. Pedro komt nog even op de lijn: Mannen, dikke onvoldoende — maar zoals altijd ook positieve zaken:
• Uitstekend verzorgde kantinedienst
• Vrijwilligers
• Gemoedelijke sfeer
• Een scheidsrechter die het leuk vindt om bij ons te komen
Dit is ook OZW. Wonden likken, herstellen en doorgaan.
Inmiddels is het 13:49 en wachten we op de uitslag van de scan. De verloofde van Dennis is geïnformeerd en ik heb aangeboden dat hij eventueel bij mij mag slapen als het thuis te heet onder de voeten blijft. Het voordeel van de wachtkamer is wel dat je de tijd hebt voor een verslag. Misschien moeten we toch nadenken over het verhogen van de contributie en het aanstellen van een verzorger. Qua kosten zou dit voor ons allemaal voordeliger zijn.
Leve OZW, en op naar de volgende.
P.S. Deze keer aan beeldmateriaal niet te kort dankzij onder andere Herman! Dus hieronder een impressie.
