Ik kom aanlopen en zie een aantal OZW-legendes al staan. We hebben weer een ruime selectie met een aantal “indien nodigers” en aangevuld door Berghuis, Finn en Niels. Niets kan een mooi potje voetbal nog in de weg staan. We lopen richting de kleedkamer en treffen de scheids in de gang die ons mededeelt dat we spelen op veld 2 in verband met de verlichting. Dat is balen, geen biljartlaken en volgens mij lag veld 2 er net iets minder bij.
Bijna van profniveau voelde het om met tikkende pinnen de stenen trap op te lopen vanuit de kleedkamers. Maar vanaf daar door naar veld 2. Dit veld was inderdaad “net” iets minder. Maar goed, omgaan met de omstandigheden en doorgaan. Vanaf de aftrap was het even wennen, het rondtikken zoals normaal, ging niet van harte. Ook zette Peize vrij hoog druk en zo kwamen we dus niet helemaal in ons spel.
Toch kwamen we er doorheen met een voorzet op het hoofd van Elting, helaas nog niet raak. Het duurde niet heel lang of een doorgespeelde bal viel net tussen Mark en de spits van Peize in. Op dit veld is dat lastig inschatten, ondanks dat de bal in eerste instantie goed werd gepakt, kon hij daarna worden ingetikt. 1-0 Peize.
We probeerden iets opportunistischer de bal wat dieper te spelen en kwamen tot een corner. Deze viel via een carambole bij Bonne die met een bekeken boogballetje zorgde voor de 1-1! Toch was het lastig om met de hoge druk van Peize om te gaan. Weer viel er een bal tussenin en met een (naar onze mening) wel erg hoog been werd de bal ingetikt voor de 2-1 voor Peize.
Rust, terug naar de tekentafel. Wat kunnen we anders doen? Je merkte dat ons vervangende coachingsduo bestaande uit Fabian en Pedro opzoek waren naar een doorbraak. Ze besloten toch Gerrie nog even op de bank te houden en hoopten dat met het doorschuiven van Jasper naar de voorhoede we iets meer druk naar voren konden creëren.
Dit hadden de heren goed gezien. We starten de tweede helft met een aantal aanvallen die resulteerden in mooie voorzetten van Jasper. Helaas kwamen we aldoor net niet tot de uiteindelijke doelpoging. Na een minuut of 20 viel de bal voor de zoveelste keer ertussen en keerde Mark op een onmogelijke manier de bal en ving hem daarna op. Dat het onmogelijk was werd bevestigd door de daarop volgende blessure. En nu? Wie gaat er keepen? Peter Helder twijfelde niet vanaf de bank: “Waar je me nodig hebt, ga ik staan!”.
De laatste fase van de wedstrijd volgde, meerdere geblesseerden vielen uit en we waren door onze wissels heen. Het was altijd nog maar 2-1 en alles was nog mogelijk. Na een paar leuke aanvallen van onze kant, viel de bal meerdere keren tegen de paal naast Peter. We begonnen het wat moeilijker te krijgen. Steve gaf de eervolle bijnaam Peter Paal mee aan onze vervangende keeper. Nadat dit een aantal keer goed ging, viel helaas uiteindelijk de bal tegen de tweede paal, hij kaatste terug naar een volledig vrijstaande Peize-speler die hem makkelijk kon intikken. 3-1.
We waren niet de mindere ploeg, het liep alleen wel wat minder. Was het het veld? Waren het de blessures? Wie zal het zeggen. Het was niet helemaal onze wedstrijd. Maar zoals een mooie voetbalclub betaamd, hebben we ons weer goed gepresenteerd. Zondag mogen we weer en maken we onze Europese week vol.
Tox, deze week even een tas zonder punten. Supporters bedankt.
Leve OZW!